Zabudowa przystanków
Ważnym elementem decydującym o wygodzie korzystania z komunikacji zbiorowej
jest odpowiednie kształtowanie przestrzeni przystankowej. Oprócz omówionych
wcześniej samych wymiarów peronu, istotne jest jeszcze jego zagospodarowanie.
Krawędź peronowa powinna być trwała i wykonana z materiałów
antypoślizgowych. Bardzo istotne jest dostosowanie krawędzi peronu (wysokość,
odległość od główki szyny) do kursującego taboru - tak, aby maksymalnie
ułatwić pasażerom wsiadanie. W przypadku przystanków autobusowych i
trolejbusowych należy stosować specjalne krawężniki, umożliwiające
minimalizację odległości pomiędzy kołami a krawędzią peronu.
Strefa bezpieczeństwa, czyli pas peronu przylegający do krawędzi
(w transporcie miejskim zazwyczaj o szerokości 0,5 m) powinna być wolna
od jakichkolwiek przeszkód i elementów ograniczających widoczność. Od pozostałej
części peronu strefę bezpieczeństwa oddziela się linią bezpieczeństwa - o
kontrastowej barwie i odmiennej fakturze nawierzchni (niewidomi).
Przestrzeń komunikacji obejmuje strefy wysiadających i wsiadających.
W tej części peronu nie należy lokalizować żadnych elementów zabudowy,
ponieważ utrudniają one sprawną wymianę pasażerów.
Strefa oczekiwania to część peronu najbardziej oddalona od krawędzi.
W tej strefie należy lokalizować ławki, wiaty, zieleń oraz ewentualnie inne
elementy zabudowy. Wszystkie urządzenia powinny być łatwe do dostrzeżenia
dla osób niewidomych (np. ławki ustawiane na cokołach).
Wiaty powinny być lokalizowane tylko na tych peronach, których rozmiary
umożliwiają takie rozwiązanie. Konstrukcja wiat ma zapewniać ochronę przed
deszczem, wiatrem i słońcem oraz umożliwiać zajmowanie miejsc siedzących i
zatrzymywanie pod zadaszeniem wózka inwalidzkiego. Ściany wiaty muszą
umożliwiać obserwację nadjeżdżających pojazdów. Korzystne jest, gdy styl wiaty
nawiązuje do otoczenia i charakteru miejsca.
Wyposażenie wiat powinno obejmować:
- tablicę z nazwą przystanku;
- ławkę (najlepiej o konstrukcji utrudniającej spanie);
- gablotę z rozkładami jazdy (obok ławki, nie nad ławką);
- opcjonalnie - automat biletowy (obok rozkładów jazdy) i kosz na śmieci.
Nie jest celowa integracja kiosku z wiatą - zaburza to bowiem ruch pasażerów
na przystanku.
Szersze informacje na ten temat:
- Molecki B., Wicher M.: Kształtowanie zabudowy przystanków transportu
miejskiego, w: Transport Miejski i Regionalny nr 6/2005
Przystanki i węzły transportu miejskiego
Strona główna
Ten utwór utwór jest dostępny na
licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów
zależnych 2.5 Polska.
oprac. Бogusław Molecki,
2008-08-13
Powered by vi !