Kształtowanie peronów przystankowych

Kształtowanie peronów przystankowych




Często podnoszonymi niedogodnościami związanymi z korzystaniem z transportu miejskiego są problemy, jakie napotyka pasażer podczas wsiadania czy wysiadania z pojazdu. Perony powinny być kształtowane w sposób wygodny dla pasażerów i biorący pod uwagę istniejące ograniczenia przestrzenne.

Rodzaj przystanku silnie wpływa na potrzebną szerokość peronu. Wyróżnić można:
Strefy peronu zabezpieczają potrzeby pasażerów i wymagania bezpieczeństwa podczas wjazdu, postoju i odjazdu pojazdu komunikacji zbiorowej. Wyróżnia się: Podane wartości minimalne oparte są na modelach antropocentrycznych, należy zwiększać je zależnie od potrzeb lokalnych. Aby wykorzystywanie przestrzeni peronu było właściwe, należy kierować podświadomymi zachowaniami pasażerów - najbardziej komfortowe winno być przebywanie w strefie oczekiwania, najmniej - w strefie bezpieczeństwa.

Przystanki dla wysiadających mogą składać się wyłącznie ze strefy wysiadania (min. szer. 1,2 m), lub - jeżeli zakłada się odjazd pojazdów w czasie, kiedy pasażerowie znajdują się jeszcze na peronie - ze stref bezpieczeństwa i wysiadania (min. szer. 1,7 m).

Przystanki pełnej wymiany mogą składać się wyłącznie ze strefy bezpieczeństwa i wspólnej strefy wsiadania/wysiadania (zazwyczaj nie ma potrzeby ich rozdzielania). Minimalna szerokość użyteczna peronu to zatem 1,7 m. Jeżeli na przystanku mają być ustawione ławki, szerokość ta musi ulec zwiększeniu, przy czym można założyć, że podczas wymiany pasażerów ławki będą puste (co daje min. szer. 2,2 m).

Przystanki na żądanie składają się ze stref: bezpieczeństwa, wsiadania/wysiadania i - w razie potrzeby - oczekiwania. Minimalna szerokość peronu to zatem 1,7 m. W przypadku zabudowy ławek ulega ona jednak zwiększeniu (osoby siedzące nie mogą zaburzać ruchu w strefie wsiadania/wysiadania, stąd min. szer. rośnie do 2,6 m).

Przystanki zwykłe charakteryzują się częściową wymianą pasażerów oraz dużą liczbą wsiadających i wysiadających. W związku z tym peron składa się ze stref: bezpieczeństwa, wsiadania i oczekiwania (przy nadjeżdżaniu pojazdu) albo wysiadania, wsiadania i oczekiwania (podczas zatrzymania pojazdu). Minimalna szerokość peronu to 3,3 m, przy czym ławki muszą być lokalizowane w strefie oczekiwania (wiaty wymagają jeszcze większej szerokości peronu).

Przystanki przesiadkowe składają się ze stref analogicznie jak przystanki zwykłe, przy czym konieczne jest powiększenie strefy oczekiwania. Szerokość peronu należy dobierać indywidualnie, w zależności od potrzeb lokalnych.

Dostosowanie peronów do potrzeb niepełnosprawnych wymaga dodatkowych założeń - potrzebne jest:
Przystanki na jezdni powinny być dodatkowo wyposażane w środki ochrony pasażerów - zatrzymującą ruch kołowy sygnalizację wzbudzaną oraz wyniesienie jezdni, spowalniające ruch samochodów (i ułatwiające wejście do wagonów).

Przystanki na wysepkach powinny być odgradzane od jezdni barierami, przez co konieczne jest poszerzenie wyspy o około 0,5 m w stosunku do wymaganej szerokości użytecznej peronu.

Przystanki przy chodniku powinny mieć perony wyodrębnione z normalnego ruchu pieszego. Od chodnika, a zwłaszcza ścieżki rowerowej perony mogą być oddzielone barierami, co porządkuje ruch i umożliwia oparcie osobom oczekującym na pojazd.


Informacja Szersze informacje na ten temat:

Wyjście Przystanki i węzły transportu miejskiego

Wyjście Strona główna

Creative Commons License Ten utwór utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 2.5 Polska.
oprac. Бogusław Molecki, 2008-08-12
Powered by vi !