Odcinki jednotorowe
Przez wiele dziesięcioleci, gdy projektowano całe sieci tramwajowe jako
jednotorowe, dominowało planowanie stałych mijanek. Ich rozmieszczenie
dopasowane było do rozkładu jazdy i eksploatowanego taboru. Z czasem jednak
narastający ruch kołowy doprowadził do powstania zakłóceń w realizacji
rozkładu i tradycyjny system mijankowy stał się nieefektywny.
Opóźnienia wtórne, a więc powstające na skutek wymuszonego
oczekiwania na umożliwienie przejazdu przez inny, opóźniony pojazd,
można ograniczać poprzez:
- ustalanie rezerw czasu postoju na mijankach,
- budowę mijanek nadmiarowych,
- budowę długich mijanek,
- przebudowę odcinka na dwutorowy.
Największą płynność ruchu zapewniają oczywiście trasy w pełni dwutorowe. Ze
względów ekonomicznych, jak i trudności obiektywnych w pozyskaniu terenu,
warta rozważenia jest częściowa przebudowa linii na dwutorową. Ważne przy
tym, by odcinki objęte przebudową nie były położone przypadkowo, tam gdzie
jedynym kryterium uzasadniającym byłby niski koszt pozyskania terenu.
Dobór odcinków do przebudowy na dwutorowe jest podstawą
późniejszego poprawnego (lub nie) funkcjonowania komunikacji
tramwajowej. Podczas prac projektowych należy przede wszystkim nie odnosić
się wyłącznie do stanu istniejącego, ale brać pod uwagę stan pożądany
(rozmieszczenie przystanków, częstotliwość kursowania i wzajemną
synchronizację kursów - np. przesiadki z innych linii).
Tak określone warunki brzegowe należy uzupełnić o paramerty linii:
- przewidywane lub istniejące wielkości wymiany pasażerów na
przystankach,
- rozkłady prawdopodobieństwa występowania opóźnień na dojeździe do
rozpatrywanego odcinka,
- istniejące ograniczniki płynności ruchu (podporządkowania innym
strumieniom ruchu).
Konieczne jest również określenie możliwości pozyskania terenu na
poszczególnych fragmentach trasy.
Po uwzględnieniu powyższych czynników, przeprowadzić należy mikrosymulacje,
które wskażą prawdopodobieństwo występowania krzyżowań (mijania się)
tramwajów w poszczególnych miejscach potencjalnie dwutorowej sieci. Jest to
podstawa do podejmowania decyzji o lokalizacji inwestycji. Odcinki, dla
których tak określone prawdopodobieństwo jest znikomo małe, można pozostawić
jako jednotorowe.
Efekt przebudowy trasy na częściowo dwutorową widoczny jest w
parametrach ruchowych. Podniesienie płynności ruchu i unikanie opóźnień
wtórnych przekłada się na skrócenie średniego czasu przejazdu i
zwiększenie punktualności kursowania. Wiąże się to ze wzrostem zaufania
i pozytywnym odbiorem komunikacji tramwajowej wśród pasażerów.
Szersze informacje na ten temat:
- Molecki A.: Jednotorowe linie tramwajowe - eksploatacyjne aspekty
projektowania, w: TTS - technika transportu szynowego, nr 12/2007
Infrastruktura transportu miejskiego
Strona główna
Ten utwór utwór jest dostępny na
licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów
zależnych 2.5 Polska.
oprac. Adam Molecki,
2009-07-28
Powered by vi !